Het is goed dat wij er zijn met onze rechtshulp. Dat merk ik dagelijks in mijn werk als jurist bij DAS. Ik moet bijvoorbeeld denken aan twee van mijn cliënten: jonge, hardwerkende mensen die als erfenis een groot Amsterdams pand toebedeeld kregen. Veel te groot en veel te duur voor het stel, dus wat dachten zij: we gaan het pand in appartementen opsplitsen en er ook zelf wonen. Zo konden zij de over te nemen hypotheek wél bekostigen. Ook emotioneel gezien een goede keuze, want zij bleven zelf in het pand van de overleden vader wonen en zo bleef het ook in de familie. Maar voor dat opsplitsen in appartementen heb je een splitsingsvergunning van de gemeente nodig. Het stadsdeel wilde deze verlenen als de woning binnen één jaar zou zijn aangepast. Dat is een eigen beleidsregel van de gemeente.
Mijn cliënten waren bijna klaar, maar dus nét niet binnen de tijd. En de gemeente weigerde de vergunning te verlenen. Een enorme sof voor het jonge paar. Zij moesten de verbouwing betalen terwijl zij de appartementen niet konden gaan verkopen. Bovendien was de vertraging van de werkzaamheden te wijten aan de buurman, die weigerde mee te werken aan het herstellen van een gezamenlijke muur. De gemeente moest hem daartoe zelfs dwingen, dus zij wist van het onnodig oponthoud. Mijn cliënten waren echt hard bezig geweest, hen viel niets te verwijten. Behalve dan als je zo´n beleidsregel zo streng toepast als het stadsdeel deed. Gelukkig was de rechtbank het met ons eens. Die vond het ook belachelijk dat mijn cliënten als serieuze maar niet-professionele verbouwers zó onnodig rigide werden behandeld. Er kwam alsnog een splitsingsvergunning. Dat bedoel ik dus: het is goed dat wij er zijn.

> terug naar de 'Conflicten met de overheid'