Wisseltruc met gescheiden ouders leidt tot inzicht over zorg kinderen

Door
DAS

Vandaag zit ik om tafel met vier kinderen uit één gezin. De oudste is vijftien en de jongste zes jaar. Dit gaat van mij de nodige flexibiliteit vragen in mijn aanpak van het KIES (Kind in Echtscheiding Situatie) begeleidingsprogramma.

Co-ouderschap

Een maand geleden trof ik hun ouders voor de eerste keer. Verantwoordelijke ouders die het belang van hun kinderen voorop stellen en op een goede manier afscheid nemen van elkaar als partners. De gesprekken verlopen, naast de verdrietige momenten, ook met de nodige humor. Eigenlijk waren beide ouders het overal al gauw over eens. De verdeling van de spullen, het koophuis, de alimentatie en de zorgverdeling. Ze willen er allebei voor de kinderen zijn en blijven. Daarom hadden ze gekozen, zoals zoveel ouders tegenwoordig, voor een gelijke verdeling van de zorg. Drie volle dagen bij vader en drie volle dagen bij moeder. De resterende dag werd netjes om en om gedeeld. Vader en moeder hadden het met de kinderen overlegd en die wilden ook graag net zoveel bij moeder zijn als bij vader. In hun ogen hadden ze dit dus prima voor elkaar. Zowel vader en moeder vonden het niet nodig dat de kinderen begeleiding zouden krijgen.

Wisselstoelmethode

Als kindbehartiger en KIES coach zie ik bijna altijd de kinderen tijdens een scheiding van ouders. In deze situatie waren er twee kinderen ouder dan twaalf jaar en was hun betrokkenheid bij de vorming van het ouderschapsplan en het invullen van de kinderverklaring voor de rechtbank belangrijk. En door jarenlange ervaring weet ik hoe kinderen zich naar de wensen van hun ouders kunnen schikken en hoe ze in loyaliteit en angst voor het gemis van één der ouders gevangen kunnen zitten. Terwijl ik het hier met de ouders over had, vroeg ik ze vriendelijk om van plaats te wisselen aan tafel. Ze deden wat ik vroeg, alhoewel het begrip even niet aanwezig was. Na circa tien minuten vroeg ik ze wederom om van plaats te wisselen, waarbij ik zelf ook deelnam aan de stoelendans. De ouders keken mij bevreemd aan, maar deden wederom wat ik hun vroeg. Ik vroeg hoe ze zaten en of ze inmiddels weer hun plekje met alle papieren voor zich verzameld en gevonden hadden. En ik vroeg hoe ze hun plekje nu vonden, hoe ze er zaten en of er een stoel lekkerder had gezeten dan waar ze nu op zaten. Ouders gaven aan dat ze zich weer even moesten aanpassen.

Een veilige stabiele plek

Ik hield beide ouders voor dat deze wisselstoelmethode een kleine vergelijking was van hetgeen ze in de toekomst aan hun kinderen zouden gaan vragen. Hun kinderen zouden twee momenten in de week hebben, waarin ze van huis moesten gaan wisselen. Het wennen aan de andere situatie zou tijd en energie gaan kosten. En nog een heel belangrijk punt: de ouders kozen er voor om te scheiden en hun behoefte was een eigen nieuwe woning voor zichzelf te creëeren. Een natuurlijke basisbehoefte van ieder mens, je eigen veilige plek. Tegelijkertijd namen ze deze eigen basisplek van hun kinderen af. Voortaan moesten de kinderen steeds wisselen en zouden de ouders dus niet meer kunnen voldoen aan een eerste basisbehoefte van een mens: een veilige vaste stabiele plek van waaruit kinderen zich kunnen ontwikkelen en groeien. Het zou dus het nodige van de kinderen vergen en begeleiding voor de kinderen in dit traject was dus zeker aan te bevelen. Beide ouders waren door deze wisseltruc geconfronteerd met hun zorgverdeling en de tranen stonden in hun ogen. Er was ruimte voor begeleiding van de kinderen.

In mijn volgende blog lees je over hoe die begeleiding plaatsvond.

Marjolein Bruinenberg, zelfstandig mediator en werkzaam voor DAS Scheidingshulp

* KIES=Kinderen in Echtscheiding Situatie

Meer weten over hulp bij scheiden met kinderen?