Scheiding: ruzie ouders meer impact op kind dan ze denken

Door
DAS

‘Kind beleeft echtscheiding slechter dan ouders denken’, las ik gister in het Parool. Mijn ervaring als mediator is dat ouders bijna altijd te kennen geven dat de kinderen niets merken van de negatieve wijze van omgang met elkaar als ouders. Tenminste, daar waar ouders niet of slecht ‘on speaking terms’ zijn. Dat is logisch en begrijpelijk. Geen enkele ouder, uitzonderingen daar gelaten, wil immers dat hun kind of kinderen lijden onder de scheiding. Het is vaker ‘niet willen zien’ dan erkennen dat het wel het geval is. Dat laatste geeft immers aan dat ze schuldig zouden kunnen zijn aan het verdriet van hun kind. En als ze zich dat bewust zijn, beschikken ze vaak op dat moment niet over de mogelijkheden om dat gevoel bij hun kind te voorkomen. Gemakkelijker is het dan om de schuld vooral bij de andere ouder te leggen. Die deugt immers niet in de ogen van de ander.  Zo wordt dat in de emotionele fase van de scheiding ervaren.

Impact scheiding

In het artikel las ik ook dat uit onderzoek blijkt dat 38 procent van de ouders aangeeft dat de scheiding een negatieve impact heeft gehad op hun kinderen. Omstanders vinden dat in 68 procent van de scheidingen het geval. Dat is een groot verschil. Je kunt je afvragen of je familie of omstanders moet betrekken in het mediationtraject. Ik vind zelf van niet, omdat er veelal sprake is van partijdigheid ten opzichte van de een of de ander. Mijn werkwijze is dat ik, op de eerste plaats, in het algemeen uitleg geef aan ouders welke impact een scheiding heeft op kinderen. Zeker als ouders onderling ruzie maken. Daarnaast toon ik vooral begrip en bespreek openlijk met ouders dat het vooral in de beginfase van een scheiding ook heel lastig en een verdrietige periode is voor iedereen die erbij betrokken is. Voor ouders is het vooral van belang dat ze zich niet schuldig gaan voelen, ook al is dat weleens het geval. Praten vanuit schuld zou immers alleen maar weerstand oproepen. Ik wil het vertrouwen van de ouders om vanuit die sfeer ‘ruimte’ te krijgen om te kunnen bespreken welke impact het heeft op kinderen.

Eigen gedrag onder ogen zien

Een ander punt is dat ouders vaak aangeven dat door de scheiding, en dan vaak het gedrag van de andere ouder, de reden is dat het kind hulp nodig heeft. Niet het kind heeft hulp nodig maar de ouders. Het kind mankeert niets. Het gedrag van de ouders is de reden dat het kind in de problemen raakt. Als dat uitvoerig besproken kan worden en ouders inzicht durven te krijgen en zich bewust zijn van de impact op hun kind of kinderen, kan ik als mediator verder. Pas dan zijn ouders bereid om naar hun eigen gedrag te kijken. Als ouders lang in de verwijten tegen de andere ouder blijven hangen, waardoor de belangen van het kind of de kinderen ondergeschikt blijven, kies ik voor een hardere aanpak. Ik geef te kennen dat hun kind bij deze mediation niet aanwezig kan zijn. Dat ik de belangen van het kind ook behartig en als ze daar aan voorbij blijven gaan ik de mediation stop. Toch is het nooit zover hoeven komen.

Verschuilen achter boosheid

Ik merk vaak dat de verhouding tussen beide ex-partners verslechterd tijdens het scheidingstraject. Er moet immers verdeeld worden. Er zijn altijd twee zaken die de strijd doen oplaaien; kinderen en geld. Met name de omgangsregeling is een zeer heikel punt. Vaak is angst om het verlies van de kinderen de zogenaamde boosdoener. Men verschuilt angst vaak achter boosheid en verwijten. Boosheid en verwijten leiden vaak weer tot grote weerstand of ruzie. Als helder wordt dat het gaat om de angst om het contact met de kinderen te verliezen, lukt het gelukkig veelal wel weer om goede afspraken te maken.

Emmy Lataster, zelfstandig MfN mediator en werkzaam voor DAS Scheidingshulp.

Meer weten over scheiden met kinderen?