Olympische Spelen kijken tijdens werktijd: is dat dagdieverij?

Dagdieverij houdt in dat een werknemer bewust en herhaaldelijk werktijd gebruikt voor privédoeleinden, zonder dat daar toestemming voor bestaat. Dat gaat dus verder dan even een was in de machine stoppen, een pakketje aannemen of een paar minuten naar een sportwedstrijd kijken. Het gaat om opzettelijk en substantieel betaalde werktijd wegnemen van de werkgever. Dat is bij korte privéhandelingen niet snel aan de orde.

Bewijs bij werkgever en verschil per functie

Belangrijk daarbij is dat de werkgever moet kunnen bewijzen dat de werknemer daadwerkelijk niet werkt. Dat is vaak lastig. Bovendien verschilt de beoordeling per functie. Zo moet een medewerker in een callcenter op ingeroosterde uren vaak gedurende een afgesproken periode aaneengesloten beschikbaar en bereikbaar zijn; privéactiviteiten kunnen daar direct tot problemen leiden. Voor functies waarbij werktijd minder strak afgebakend is, zoals adviserende of projectmatige functies, ligt dat anders. Werknemers bepalen dan vaker zelf hoe zij hun uren indelen, en het is normaal dat werk en privé soms door elkaar lopen.

Flexibiliteit past bij thuiswerken

In de praktijk compenseren veel werknemers een paar minuten privé onder werktijd door iets later door te werken, ’s avonds nog even een taak af te ronden of pauzes anders te benutten. Dat past bij de flexibiliteit die thuiswerken met zich meebrengt.

Schaatswedstrijd kijken niet automatisch dagdieverij

Kortom: het tussendoor kijken van een schaatswedstrijd of het doen van kleine privéklusjes is niet automatisch dagdieverij. Alleen wanneer structureel, langdurig en bewust niet wordt gewerkt, kan sprake zijn van verwijtbaar gedrag. Transparantie richting de werkgever en een realistische en verstandige invulling van werktijd blijven daarbij essentieel.

In het AD geeft Pascal Besselink uitleg hierover.