Die vuurpijl knalt tegen Muriël’s oor, en dan is het stil…

Onderweg komt zij Tom* en Alex* tegen, twee jongens uit de buurt. Muriël ziet dat Tom, 12 jaar, wat oud vuurwerk aansteekt. Alex, 10, kijkt van een afstandje toe. Muriël’s moeder heeft haar met klem gewaarschuwd: blijf uit de buurt van die rotjes en pijlen! Muriël loopt er met een boogje omheen. Maar wat een pech: een vuurpijl schiet precies Muriël’s kant op. Die raakt haar vol. Tegen haar linkeroor…

Doof aan één oor

Muriël moet direct naar het ziekenhuis. Daar is het snel duidelijk: haar gehoor is aan één kant beschadigd. En flink ook: ze zal met dat oor nooit meer kunnen horen. Ook is een groot deel van haar oorschelp letterlijk aan flarden geknald. Een operatie volgt.

Het was maar een ongelukje?

De schrik en het verdriet is groot. Muriël herstelt zich kranig van de operatie. Haar ouders willen het er niet bij laten zitten en stellen de ouders van Tom en Alex aansprakelijk. Tom, omdat hij de vuurpijl heeft afgestoken en Alex, omdat hij het afsteken van het vuurwerk niet heeft proberen tegen te houden. Maar hun ouders willen die schade niet vergoeden. Zij vinden dat het een ongelukje is geweest en daarmee is voor hen de kous wel af.

Wie is aansprakelijk?

Ongeluk of niet, toch zijn Tom’s ouders aansprakelijk. Voor ouders van kinderen tot en met dertien jaar geldt namelijk een risicoaansprakelijkheid. Dat betekent dat ouders altijd aansprakelijk zijn voor de schade die hun kind aan een ander toebrengt. Er is wel een ‘maar’: dit geldt alleen voor schade die is veroorzaakt door een als ‘een doen te beschouwen gedraging’ en niet voor een ‘nalaten’.

Doen of nalaten, dat is de vraag

Het ‘doen’ is wel duidelijk: Tom heeft de vuurpijl afgestoken en dat is hier de ‘als een doen te beschouwen gedraging’. Alex stond erbij en keek ernaar. Hij wist ook dat vuurwerk gevaarlijk is, maar wachtte nieuwsgierig af wat er ging gebeuren. Dit afwachten is ‘een nalaten’ en geen actieve (‘als een doen te beschouwen’) gedraging. Alex’ ouders zijn dus niet aansprakelijk, die van Tom wél.

De schade vergoed

Zelf lukt het Muriël’s ouders niet om de schade vergoed te krijgen. En dus kloppen zij bij mij aan. Ik help hen maar al te graag natuurlijk. Ik stel de ouders van Tom aansprakelijk en zij nemen contact op met hun aansprakelijkheidsverzekeraar. Het duurt pijnlijk lang, maar uiteindelijk erkent die de aansprakelijkheid. Muriël’s schade wordt helemaal vergoed. Een kleine pleister op de wonde, waar ze hoe dan ook blij mee zijn. Ik had ze graag nóg blijer willen maken, maar Muriël krijgt haar gehoor aan haar linkeroor niet meer terug.